Location:

aut. architektur und tirol

Innsbruck, Austria

Year:
2021

Status:
Ongoing

Type:
Exhibition

Design & Development:
Apostolos Marios Mouzakopoulos

Supervisor:

Prof. Claudia Pasquero


Institute:

University of Innsbruck

Institute of Urban Design


Video:

youtube



Location:

aut. architektur und tirol

Innsbruck, Austria

Year:
2021

Status:
Ongoing

Type:
Exhibition

Design & Development:
Apostolos Marios Mouzakopoulos

Supervisor:

Prof. Claudia Pasquero


Institute:

University of Innsbruck

Institute of Urban Design


Video:

youtube



Ως άνθρωποι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να απομακρυνθούμε από το ανθρωποκαινικό στάδιο όπου ο άνθρωπος είναι η κυρίαρχη δύναμη επιρροής. Με αυτή τη στροφή προς το μετα-ανθρωπόκαινο θα ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι η τεχνολογία έρχεται στο επίκεντρο της προσοχής. Αλλά όπως ήδη γνωρίζουμε, οι μηχανές μπορούν να είναι όσο έξυπνες όσο ο δημιουργός τους.

Ως άνθρωποι έχουμε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να απομακρυνθούμε από το ανθρωποκαινικό στάδιο όπου ο άνθρωπος είναι η κυρίαρχη δύναμη επιρροής. Με αυτή τη στροφή προς το μετα-ανθρωπόκαινο θα ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι η τεχνολογία έρχεται στο επίκεντρο της προσοχής. Αλλά όπως ήδη γνωρίζουμε, οι μηχανές μπορούν να είναι όσο έξυπνες όσο ο δημιουργός τους.


As humans we have realised that we need to shift away from the anthropocene where human is the dominant force of influence. This shift to the post anthropocene would be logical to assume that is bringing technology to the centre of attention. But as we already know, machines can be as clever as their creator.

Σε μια προσπάθεια να απομακρυνθούμε από το ανθρωποκαινικό, είναι σαφές ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση του ψηφιακού και του αναλογικού. Μια νέα εποχή όπου οι μηχανές δεν παράγονται μαζικά, αλλά προσαρμόζονται κατά βούληση, ενώ συνεργάζονται με ζωντανούς οργανισμούς για την επίτευξη ενός στόχου. Ταυτόχρονα, ο τρόπος συλλογής των δεδομένων πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί σε αυτό το πλαίσιο. Η συλλογή δεδομένων δεν θα πρέπει να βασίζεται μόνο σε ηλεκτρονικούς αισθητήρες και μηχανές, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται αναγκαίο να επωφεληθεί μέσω της χρήσης της ‘κληρονομικής νοημοσύνης’. Παρουσιάζοντας έτσι ζωντανή βιολογική ύλη που σε συνεργασία με ηλεκτρονικούς αισθητήρες μπορεί να αντιληφθεί τον τρόπο που καταλαμβάνουμε την πόλη. Το ψηφιακό γίνεται η είσοδος για τους ζωντανούς οργανισμούς και το αντίστροφο. Με αυτόν τον τρόπο ο φυσικός χώρος γίνεται διεπαφή σε ένα συνεργατικό ή ακόμα και ένα συμβιωτικό σύστημα.

Σε μια προσπάθεια να απομακρυνθούμε από το ανθρωποκαινικό, είναι σαφές ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση του ψηφιακού και του αναλογικού. Μια νέα εποχή όπου οι μηχανές δεν παράγονται μαζικά, αλλά προσαρμόζονται κατά βούληση, ενώ συνεργάζονται με ζωντανούς οργανισμούς για την επίτευξη ενός στόχου. Ταυτόχρονα, ο τρόπος συλλογής των δεδομένων πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί σε αυτό το πλαίσιο. Η συλλογή δεδομένων δεν θα πρέπει να βασίζεται μόνο σε ηλεκτρονικούς αισθητήρες και μηχανές, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται αναγκαίο να επωφεληθεί μέσω της χρήσης της ‘κληρονομικής νοημοσύνης’. Παρουσιάζοντας έτσι ζωντανή βιολογική ύλη που σε συνεργασία με ηλεκτρονικούς αισθητήρες μπορεί να αντιληφθεί τον τρόπο που καταλαμβάνουμε την πόλη. Το ψηφιακό γίνεται η είσοδος για τους ζωντανούς οργανισμούς και το αντίστροφο. Με αυτόν τον τρόπο ο φυσικός χώρος γίνεται διεπαφή σε ένα συνεργατικό ή ακόμα και ένα συμβιωτικό σύστημα.


In an effort to shift from the anthropocene, it is clear that we need to redefine the relationship of the digital and the analog; a new era when machines are not mass produced, but customised at will while cooperating with living organisms to achieve a goal. At the same time, the way data is collected needs to be renegotiated within this framework. Data collection should not only rely on electronic sensors and machines but slowly is starting to become a necessity to benefit through the use of inherited intelligence. Thus introducing living biological matter that in collaboration with electronic sensors can sense the way we occupy the city. The digital is becoming the input to the living and vice versa. In this way physical space is becoming an interface to a collaborative or even a symbiotic system.

Για να δημιουργήσουμε ένα κανάλι επικοινωνίας με έναν ζωντανό οργανισμό, πρέπει να αναπτύξουμε μια συμβολική σχέση με τον οργανισμό. Πρέπει να προχωρήσουμε σε μια μηχανική συνάθροιση με αυτό. Ο Philip Goodchild χαρακτηρίζει τη «μηχανή» του Deleuze, ως «ένα σύνολο εξαρτημάτων που λειτουργεί και παράγει». Η «μηχανή» είναι μια οντότητα παραγωγής και προσαρμόζεται από ροές υλικών. Η «μηχανή» κατά μήκος αυτών των γραμμών ξεπερνά κάθε προηγούμενα προσόντα της μεταξύ του μηχανικού και του φυσικού, έτσι ώστε να ενσωματώσει τις δύο ιδιότητες. Η «συλλογή», λοιπόν, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια χαλαρή σύνδεση μεμονωμένων μερών που έχουν συναντηθεί για να διαμορφώσουν ένα ενιαίο σώμα — ωστόσο ένα σώμα που σπάνια είναι σταθερό ή ενωμένο.

Για να δημιουργήσουμε ένα κανάλι επικοινωνίας με έναν ζωντανό οργανισμό, πρέπει να αναπτύξουμε μια συμβολική σχέση με τον οργανισμό. Πρέπει να προχωρήσουμε σε μια μηχανική συνάθροιση με αυτό. Ο Philip Goodchild χαρακτηρίζει τη «μηχανή» του Deleuze, ως «ένα σύνολο εξαρτημάτων που λειτουργεί και παράγει». Η «μηχανή» είναι μια οντότητα παραγωγής και προσαρμόζεται από ροές υλικών. Η «μηχανή» κατά μήκος αυτών των γραμμών ξεπερνά κάθε προηγούμενα προσόντα της μεταξύ του μηχανικού και του φυσικού, έτσι ώστε να ενσωματώσει τις δύο ιδιότητες. Η «συλλογή», λοιπόν, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια χαλαρή σύνδεση μεμονωμένων μερών που έχουν συναντηθεί για να διαμορφώσουν ένα ενιαίο σώμα — ωστόσο ένα σώμα που σπάνια είναι σταθερό ή ενωμένο.


To create a communication channel with a living organism, we need to develop a symbolic relationship with the organism. We need to go into a machinic aggregation with it. Philip Goodchild characterises the 'machine' in Deleuze, as 'an assemblage of parts that works and produces'. The 'machine' is a production entity, and is adapted by material streams. The 'machine' along these lines reaches out past any prior qualification between the mechanical and the natural, to incorporate the two areas. The 'gathering', then, could be characterised as a loose association of individual parts that have met up to shape a unified body — however a body which is rarely steady or brought together.

Η συνεργασία του ψηφιακού με το αναλογικό απαιτεί να επαναπροσδιορίσουμε σε τι αναφέρονται οι δύο όροι. Το ψηφιακό αφορά τη μετάφραση του πραγματικού κόσμου σε σειρές μονάδων και μηδενικών. Αλλά για να δημιουργήσουμε μια συνεργασία με το ψηφιακό, πρέπει να απομακρυνθούμε από το υπολογιστικό μοντέλο von Neumann και να σκεφτούμε τη μηχανή ως tabula rasa. Μια σειρά από τρανζίστορ που μπορούν να εκτελέσουν πολύπλοκους υπολογισμούς με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό είναι δυνατό μόνο με επανασχεδιασμό υλικού και λογισμικού ανάλογα με το πρόβλημα. Επομένως, ο ρόλος του αρχιτέκτονα δεν είναι μόνο να δημιουργήσει ένα πλαίσιο σχεδίασης αλλά μάλλον να σχεδιάσει μια μηχανή σύμφωνα με αυτό το πλαίσιο. Ως εκ τούτου, το ψηφιακό είναι πιο στοχευμένο σε πολύ συγκεκριμένες εργασίες, ενώ επιτρέπει την ευελιξία να αλλάξει η οντολογία του μηχανήματος σε όλη τη διάρκεια. Από την άλλη πλευρά, η ζωντανή ύλη δεν περιορίζεται εντός των ορίων του δυαδικού συστήματος, αλλά μάλλον σε αναλογικές διαβαθμίσεις δεδομένων που καταλήγουν σε ένα νέο πρότυπο υπολογισμού όπου οι παράμετροι δεν χρειάζεται να αναπαρασταθούν συμβολικά και τα προβλήματα δεν επιλύονται μέσω μιας σειράς βημάτων με οδηγίες βήμα βήμα, αντίθετα, τα δεδομένα αναπαρίστανται σε μια πιο φυσική μορφή χωρικού μοτίβου. Ένα υπολογιστικό σύστημα που προσαρμόζεται συνεχώς στα πρότυπα του φυσικού χώρου μέχρι να επιτευχθεί ισορροπία. Το αναλογικό έχει νοημοσύνη που σε αυτή την περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αίσθηση και τον υπολογισμό του φυσικού χώρου. Έτσι δεν είναι μόνο μια υπολογιστική συσκευή αλλά και ένα θέμα κατασκευής με ενσωματωμένη νοημοσύνη. Αυτό επιτρέπει στο υλικό να προσαρμόζεται στο περιβάλλον του σύμφωνα με τον τρόπο διασύνδεσης του χώρου.

Η συνεργασία του ψηφιακού με το αναλογικό απαιτεί να επαναπροσδιορίσουμε σε τι αναφέρονται οι δύο όροι. Το ψηφιακό αφορά τη μετάφραση του πραγματικού κόσμου σε σειρές μονάδων και μηδενικών. Αλλά για να δημιουργήσουμε μια συνεργασία με το ψηφιακό, πρέπει να απομακρυνθούμε από το υπολογιστικό μοντέλο von Neumann και να σκεφτούμε τη μηχανή ως tabula rasa. Μια σειρά από τρανζίστορ που μπορούν να εκτελέσουν πολύπλοκους υπολογισμούς με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό είναι δυνατό μόνο με επανασχεδιασμό υλικού και λογισμικού ανάλογα με το πρόβλημα. Επομένως, ο ρόλος του αρχιτέκτονα δεν είναι μόνο να δημιουργήσει ένα πλαίσιο σχεδίασης αλλά μάλλον να σχεδιάσει μια μηχανή σύμφωνα με αυτό το πλαίσιο. Ως εκ τούτου, το ψηφιακό είναι πιο στοχευμένο σε πολύ συγκεκριμένες εργασίες, ενώ επιτρέπει την ευελιξία να αλλάξει η οντολογία του μηχανήματος σε όλη τη διάρκεια. Από την άλλη πλευρά, η ζωντανή ύλη δεν περιορίζεται εντός των ορίων του δυαδικού συστήματος, αλλά μάλλον σε αναλογικές διαβαθμίσεις δεδομένων που καταλήγουν σε ένα νέο πρότυπο υπολογισμού όπου οι παράμετροι δεν χρειάζεται να αναπαρασταθούν συμβολικά και τα προβλήματα δεν επιλύονται μέσω μιας σειράς βημάτων με οδηγίες βήμα βήμα, αντίθετα, τα δεδομένα αναπαρίστανται σε μια πιο φυσική μορφή χωρικού μοτίβου. Ένα υπολογιστικό σύστημα που προσαρμόζεται συνεχώς στα πρότυπα του φυσικού χώρου μέχρι να επιτευχθεί ισορροπία. Το αναλογικό έχει νοημοσύνη που σε αυτή την περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αίσθηση και τον υπολογισμό του φυσικού χώρου. Έτσι δεν είναι μόνο μια υπολογιστική συσκευή αλλά και ένα θέμα κατασκευής με ενσωματωμένη νοημοσύνη. Αυτό επιτρέπει στο υλικό να προσαρμόζεται στο περιβάλλον του σύμφωνα με τον τρόπο διασύνδεσης του χώρου.


The collaboration of the digital with the analog requires us to redefine what the two terms refer to. The digital is about the translation of the real world to series of ones and zeros. But in order to create a collaboration with the digital we need to shift from the von Neumann Model of computation and think of the machine as a tabula rasa. A series of transistors that can run complex computations in a very specific way. This is only possible by redesigning hardware and software according to the problem. Thus the role of the architect is not only to create a design framework but rather to design a machine apparatus according to that framework. Therefore the digital is more targeted into very specific tasks while allowing for the flexibility to change the machine ontology throughout. On the other end, living matter is not confined within the bounds of the binary system but rather to analog gradients of data resulting in a new paradigm of computation where parameters do not need to be represented symbolically and problems are not solved through a series of step by step instructions, instead data are represented into a more natural form of spacial pattern. A computation system that continuously adapts to the patterns of the physical space until equilibrium is achieved. The analog has intelligence which in this case can be used in order to sense and compute physical space. Thus it is not only a computing apparatus but also a fabrication matter with embedded intelligence. This allows for material to adapt to its environment according to the way space is interfaced.